Frituur Bij Luc en An is een van de slechts 3 frietkoten in Vlaanderen die officieel erkend (en beschermd) is als immaterieel erfgoed. Niet elke frituur komt hiervoor in aanmerking, want hiervoor gelden enkele belangrijke voorwaarden:

• De frituur moet een lange geschiedenis op dezelfde locatie hebben.
• Het frietkot moet een specifieke of traditionele vormgeving hebben.
• De frieten moeten op ambachtelijke wijze bereid worden

Vanzelfsprekend mocht deze frituur niet in mijn lijstje ontbreken, want hoe vaak kan je zeggen dat je hebt gegeten bij beschermd erfgoed? Op vrijdagavond na het werk een tripje naar de frituur, dat is een (Aar)schot in de roos. En nee, ik excuseer me niet voor deze woordspeling. Het is een uniek frietkot met aluminium bekleding en vanbinnen doet het een beetje denken aan een Vlaamse miniversie van een American diner. Luc en An zijn vriendelijk en spontaan in hun babbeltjes tegen alle klanten, wat ook meteen bijdraagt aan de charme.

Wat ook uniek is aan deze frituur, is de ‘half en half’: een portie friet met zowel stoofvlees als krabsla. Friet-stoofvlees is een combinatie die al sinds mensenheugenis bestaat, maar de krabsla doet toch meer dan 1 wenkbrauw fronsen. Ik ben fan van alle 3, dus waarom niet eens proberen? De friet is echte frituurfriet met heerlijke aardappelsmaak en het stoofvlees bevat malse, hapklare brokjes met voldoende gebonden saus. De krabsla is eentje met extra veel fijngeprakt ei, al mag het voor mij wat bijgekruid worden.

En de combinatie met de andere twee? Wel, voor mij persoonlijk is het geen openbaring, maar tegelijk ook niet zo afschuwelijk als je misschien zou denken. Mijn mening is dus voor de verandering dus eerder neutraal; het kan ermee door, maar ik weet niet of ik het nog eens zou bestellen. Alleszins doet het geen afbreuk aan de algemene ervaring bij deze frituur.